Fundusze Unijne w pigułce
Unia Europejska rozpoczęła przekazywanie pomocy dla Polski już w roku 1990. Do 1999 r. jedynym źródłem finansowania polskich projektów był program Phare. W latach 2000-2003 oprócz programu Phare, funkcjonowały również programy SAPARD oraz ISPA.
Wejście Polski do Unii Europejskiej skutkowało znaczącym rozszerzeniem możliwości realizacji projektów ze wsparciem ze strony UE. Na lata 2004-2006 w budżecie wspólnotowym zapisano dla Polski kwotę prawie 13 miliardów euro z funduszy strukturalnych oraz Funduszu Spójności.
Lata 2007-2013
1 stycznia 2007 r. rozpoczął się kolejny wieloletni okres realizacji polityki spójności z wykorzystaniem funduszy Unii Europejskiej. W latach 2007-2013 Polska będzie największym beneficjentem pomocy unijnej przekazywanej w ramach wspólnotowej polityki spójności. Z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności do naszego kraju może trafić nawet 67,3 miliarda euro.
Aby te środki mogły być wykorzystane przez polskich beneficjentów, rząd przygotował Narodową Strategię Spójności (NSS), która określa priorytety i zakres wykorzystania funduszy strukturalnych oraz Funduszu Spójności w ramach budżetu Wspólnoty na lata 2007.2013.
Łączny budżet NSS 2007-2013 to około 85,56 mld EUR, z czego:
- 67,3 mld euro to środki UE
- 11,86 mld euro to krajowe środki publiczne,
- 6,4 mld euro to finansowe zaangażowanie ze strony podmiotów prywatnych - beneficjentów pomocy.
Założenia NSS są realizowane za pomocą Programów Operacyjnych (PO), zarządzanych przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego oraz za pomocą Regionalnych Programów Operacyjnych (RPO), zarządzanych przez Urzędy Marszałkowskie poszczególnych województw:
- PO Innowacyjna Gospodarka - 12,3% całości środków (8,3 mld EUR),
- PO Kapitał Ludzki - 14,4% całości środków (9,7 mld EUR),
- 16 Regionalnych PO - 23,8% całości środków (15,9 mld EUR),
- PO Rozwój Polski Wschodniej - 3,4% całości środków (2,3 mld EUR),
- PO Europejskiej Współpracy Terytorialnej - (0,7 mld euro),
- PO Kapitał Ludzki - 14,4% całości środków (9,7 mld EUR),
- PO Techniczna - 0,8% całości środków (0,5 mld EUR).
Wydatkom finansowanym w ramach budżetu polityki spójności towarzyszą wydatki przeznaczone na realizację Wspólnej Polityki Rolnej oraz Wspólnej Polityki Rybackiej ze środków: Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i Europejskiego Funduszu Rybackiego(EFF), w ramach:
- Program Rozwoju Obszarów Wiejskich - 13,2 mld EUR
- PO Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nabrzeżnych obszarów rybackich - 0,7 mld EUR.
Łączna kwota funduszy UE przewidziana na realizację polityki spójności i działań rozwojowych w ramach Wspólnej Polityki Rolnej i Wspólnej Polityki Rybackiej w Polsce w latach 2007-2013 to ponad 81,2 mld EUR.
Podstawy prawne
Zasady przygotowywania i realizacji programów finansowanych z funduszy strukturalnych są określone w szeregu aktów prawnych. Najważniejszym unijnym aktem prawnym jest rozporządzenie Rady nr 1083 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie nr 1260/1999. Po stronie polskiej najważniejszym aktem prawnym jest ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
Budżet na politykę spójności
Polska jest największym beneficjentem pomocy z budżetu wspólnotowego w latach 2007-2013. Budżet Unii Europejskiej na te lata zakłada wydatki w kwocie ponad 860 miliardów euro (ceny z 2004 r.). Najwięcej środków przeznaczonych jest na finansowanie wspólnej polityki rolnej (371 miliardów euro). Na drugim miejscu pod względem wielkości środków znajduje się wspólnotowa polityka spójności społeczno-gospodarczej z budżetem w wysokości ponad 307 miliardów euro.
Cele polityki spójności
Głównym celem polityki spójności jest zmniejszenie dysproporcji gospodarczych, społecznych i terytorialnych krajów i regionów UE. Tak wyznaczony cel główny będzie realizowany przez trzy cele szczegółowe polityki spójności społeczno-gospodarczej na lata 2007-2013:
- Konwergencja - ponieważ wraz z rozszerzeniem Unii Europejskiej w roku 2004 i 2007 różnice w poziomie rozwoju pomiędzy regionami Wspólnoty znacząco się zwiększyły, priorytetem są działania mające przyspieszyć wzrost najsłabiej rozwiniętych państw i regionów UE (i w konsekwencji zmniejszenie występujących różnic rozwojowych). Cel ten jest realizowany m.in. poprzez inwestycje w infrastrukturę i ludzi, wspieranie innowacji i społeczeństwa opartego na wiedzy, ochronę środowiska oraz sprawną administrację. Celem tym objęta jest Polska.
- Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie - drugi z celów polityki spójności wdrażany jest poza najsłabiej rozwiniętymi regionami Unii Europejskiej. Służy on wzmocnieniu regionalnej konkurencyjności oraz zwiększeniu zatrudnienia w tych regionach. Instrumenty służące realizacji tego celu to m.in. inwestycje w kapitał ludzki, przedsiębiorczość, innowacyjność czy rozwój rynków pracy sprzyjających integracji społecznej.
- Europejska współpraca terytorialna - obejmuje umacnianie współpracy przygranicznej, transnarodowej oraz międzyregionalnej.
Instrumenty polityki spójności
Każdemu z trzech celów polityki spójności przyporządkowany jest odpowiedni finansowy instrument. Fundusze strukturalne: Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego i Europejski Fundusz Społeczny oraz Fundusz Spójności służą realizacji celu Konwergencja. Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego oraz Europejski Fundusz Społeczny finansują cel Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie. Cel Europejska współpraca terytorialna jest z kolei wspierany wyłącznie ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.
Finansowaniem z funduszy strukturalnych w ramach celu Konwergencja mogą być objęte regiony zdefiniowane na poziomie NUTS 21, w których produkt krajowy brutto na mieszkańca w latach 2000-2002, mierzony według parytetu siły nabywczej, był mniejszy niż 75% średniej unijnej. Ponieważ według danych Eurostatu za rok 2003 w najbogatszym polskim województwie - mazowieckim - PKB na mieszkańca wynosił 72,8% średniej unijnej (obejmującej 25 państw), całe terytorium Polski jest objęte celem Konwergencja.
Generalne zasady zarządzania pomocą unijną
Istnieje kilka generalnych zasad, które muszą być uwzględnione zarówno przez Komisję Europejską, jak przede wszystkim przez kraje członkowskie w procesie przygotowywania i wdrażania programów finansowanych z funduszy strukturalnych oraz Funduszu Spójności. Są to:
- Komplementarność wsparcia w stosunku do programów realizowanych w poszczególnych państwach członkowskich,
- Spójność wsparcia z politykami wspólnotowymi, w tym zapewnienie, iż na poziomie danego kraju członkowskiego 60% środków w ramach celu Konwergencja i 75% środków w ramach celu Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie będzie przeznaczonych na promowanie konkurencyjności i tworzenie nowych miejsc pracy,
- Koordynacja wsparcia z innymi instrumentami finansowymi,
- Zgodność wsparcia z postanowieniami Traktatu oraz aktami wykonawczymi do Traktatu,
- Programowanie wsparcia,
- Partnerstwo na etapie przygotowywania i wdrażania programów, zarówno na poziomie Komisja Europejska - kraj członkowski, jak również w relacjach pomiędzy poszczególnymi podmiotami kraju członkowskiego,
- Proporcjonalność środków finansowych i zasobów administracyjnych przeznaczonych na wdrażanie w stosunku do budżetu programów operacyjnych,
- Współzarządzanie programami przez kraj członkowski oraz Komisję Europejską,
- Dodatkowość pomocy z funduszy strukturalnych, które nie powinny zastępować środków publicznych,
- Równość kobiet i mężczyzn oraz zapobieganie wszelkim formom dyskryminacji na etapie wdrażania pomocy,
- Zrównoważony rozwój.
Programowanie pomocy
Aby możliwe było finansowanie indywidualnych projektów, dany kraj członkowski wraz z Komisją Europejską muszą przygotować zestaw dokumentów, w oparciu o które przekazywane będą środki z funduszy strukturalnych oraz Funduszu Spójności. Pierwszym dokumentem w tym łańcuchu są Strategiczne Wytyczne Wspólnoty dla spójności. W oparciu o zapisy wytycznych dany kraj członkowski przygotowuje Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia, które zawierają krajową strategię dla polityki spójności społeczno-gospodarczej. Najważniejszym z punktu widzenia beneficjentów dokumentem są programy operacyjne, które przedstawiają priorytetowe obszary wsparcia ze środków unijnych. W Polsce w latach 2007-2013 wdrażanych jest 16 regionalnych programów operacyjnych oraz 6 programów krajowych. W ramach wspólnej polityki rolnej są również realizowane programy związane z rolnictwem i rozwojem obszarów wiejskich oraz rybołówstwem. Dla każdego programu operacyjnego przygotowane są również tzw. Uszczegółowienia programu zawierające szczegółowe zasady realizacji programu. Sposób wyboru projektów w ramach poszczególnych programów operacyjnych należy do kompetencji państwa korzystającego ze wsparcia.
Wysokość pomocy Wysokość pomocy z funduszy unijnych jest uzależniona między innymi od zamożności danego regionu korzystającego z pomocy. Ponieważ całe terytorium Polski objęte jest wsparciem w ramach celu Konwergencja, udział funduszy strukturalnych oraz Funduszu Spójności w finansowaniu programów operacyjnych wynosi 85% wydatków kwalifikowanych (czyli takich, które mocą osobnych przepisów mogą być finansowane ze środków pomocowych). Na poziomie priorytetów programu progi te mogą być zdefiniowane w inny sposób, pod warunkiem, że spełnione zostanie kryterium maksymalnego, dopuszczalnego udziału funduszy w finansowaniu całego programu operacyjnego. Jeśli dana oś priorytetowa będzie obejmuje działania związane z pomocą publiczną, do określenia maksymalnej poziomu wsparcia mają zastosowanie rozporządzenia dotyczące pomocy publicznej.
Instytucje zaangażowane w zarządzanie pomocą
W systemie zarządzania pomocą strukturalną uczestniczy kilka typów podmiotów:
- Instytucje zarządzające - odpowiedzialne za zarządzanie programami operacyjnymi
- Instytucje certyfikujące - zajmujące się poświadczaniem deklaracji wydatków i wniosków o płatność w stosunku do Komisji Europejskiej
- Instytucje audytowe funkcjonalnie niezależne od dwóch ww. instytucji, odpowiedzialne za weryfikowanie efektywności działania systemu zarządzania i kontroli
- Instytucje pośredniczące - zajmujące się realizacją części zadań związanych z realizacją programu operacyjnego (na mocy porozumienia z instytucją zarządzającą)
- Instytucje wdrażające - odpowiedzialne za realizację części lub całości priorytetów programu operacyjnego
- Komitety monitorujące - zajmujące się monitorowaniem realizacji programów operacyjnych
NUTS czyli wspólna klasyfikacja jednostek terytorialnych dla celów statystycznych to trójstopniowy podział terytorium krajów UE mający na celu zbieranie porównywalnych danych statystycznych. W Polsce poziom NUTS 1 to 6 regionów, poziom NUTS 2 - 16 województw, NUTS 3 - 45 podregionów, dodatkowo wyróżnia się dwa poziomy lokalne tzw. LAU 1 i LAU 2, w Polsce odpowiednio 379 powiatów i 2478 gmin.