REGULACJE EUROPEJSKIE - KLIENCI INDYWIDUALNI, BANKOWOŚCI OSOBISTEJ PREMIUM I PRIVATE BANKING

Poniżej znajdziecie Państwo informacje o europejskich regulacjach:

  • PSD (skrót od Payment Services Directive) to dyrektywa uchwalona przez Parlament Europejski i Radę. Powstała, by ułatwić stworzenie jednolitego rynku usług płatniczych w Unii Europejskiej;
  • MiFID (skrót od Markets in Financial Instruments Directive) to dyrektywa uchwalona przez Parlament Europejski i Radę oraz rozporządzenie Komisji Europejskiej dotycząca rynku instrumentów finansowych Jej  nadrzędnym celem jest   wzmacnianie integracji, konkurencyjności oraz efektywności rynków finansowych Unii Europejskiej
  • EMIR (skrót od European Market Infrastructure Regulation) to rozporządzenie uchwalone przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej, które wraz z rozporządzeniami delegowanymi i aktami wykonawczymi tworzy ramy prawne dla ograniczania ryzyka kontrahenta oraz ryzyka operacyjnego, a także zwiększania przejrzystości rynku transakcji pochodnych zarówno dla uczestników jak i regulatora.

USTAWA O USŁUGACH PŁATNICZYCH

W dniu 24 października 2011 r. weszła w życie Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011r. o usługach płatniczych (Dz.U. z 2011r. Nr 199 poz. 1175). Stanowi ona implementację unijnej Dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego (ang. Payment Services Directive). W dniu 7 października 2013 r. weszła w życie Ustawa o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1036). Ustawa wdrożyła dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością.

Ustawa o usługach płatniczych jest aktem prawnym kompleksowo określającym zasady świadczenia usług płatniczych, w tym w szczególności:

  • warunki świadczenia usług płatniczych, w tym wymogi dotyczące przejrzystości postanowień umownych i obowiązków informacyjnych w zakresie świadczenia usług płatniczych,
  • prawa i obowiązki stron umów o świadczenie usług płatniczych,
  • zakres odpowiedzialności z tytułu wykonywania usług płatniczych,
  • warunki wydawania i wykupu pieniądza elektronicznego.

W związku z Ustawą, Bank Pekao S.A. wprowadził zmiany do obowiązujących regulacji bankowych. Głównym celem wprowadzenia nowych przepisów jest zagwarantowanie wszystkim Klientom jednolitych zasad funkcjonowania usług płatniczych na rynku europejskim, a w szczególności:

  • poszerzenie zakresu informacji o realizowanych transakcjach oraz powiadamianie o odmowie realizacji transakcji przez Bank,
  • wprowadzenie dwumiesięcznego okresu poprzedzającego zmiany postanowień umownych,
  • możliwość dostarczania pocztą elektroniczną informacji o zmianach regulacji,
  • skrócenie i ujednolicenie terminów wykonania transakcji płatniczych w ramach Europejskiego Obszaru Płatniczego - przelewy w walutach tych Państw złożone w formie elektronicznej są realizowane najpóźniej następnego dnia roboczego,
  • skrócenie okresu wypowiedzenia przez Klienta umowy do 1 miesiąca i wydłużenie tego okresu dla Banku do 2 miesięcy.

Jednocześnie proponujemy dotychczasowym Klientom skorzystanie z nowych funkcjonalności, które dodatkowo przygotowaliśmy. Są to między innymi:

  • możliwość otrzymywania informacji o wszelkich zmianach dotychczasowych regulacji w formie elektronicznej za pośrednictwem serwisu internetowego Pekao24 lub poprzez przesłanie wiadomości na wskazany przez Państwa adres e-mail,
  • możliwość zawierania elektronicznie umów na inne produkty bankowe poprzez usługę Pekao24, bez konieczności wizyty w placówkach Banku.

W celu skorzystania z tych dodatkowych usług zapraszamy do dowolnego oddziału Banku.

ZMIANY OD 1 STYCZNIA 2012

Już od 1 stycznia 2012 r. Bank dostosował tryb wykonywania przelewów do postanowień ustawy z dnia 19.08.2011 r. o usługach płatniczych.

Przelewy do banków mających siedzibę na terytorium państw  należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego  w walutach tych państw będą realizowane tak, aby rachunek banku odbiorcy przelewu został uznany:

  • najpóźniej w następnym dniu roboczym po dniu złożenia dyspozycji przez Klienta, jeśli będzie to dyspozycja w formie elektronicznej
  • najpóźniej drugiego dnia roboczego po dniu złożenia dyspozycji przez Klienta, jeśli będzie to dyspozycja w formie papierowej.

Opłaty za realizację ww. przelewów nie ulegają zmianie.

USŁUGI PŁATNICZE

Przez usługi płatnicze świadczone przez Bank rozumie się działalność polegającą na:

  • przyjmowaniu wpłat gotówki i dokonywaniu wypłat gotówki z rachunku płatniczego oraz wszelkie działania niezbędne do prowadzenia rachunku,
  • wykonywaniu transakcji płatniczych, w tym transferu środków pieniężnych na rachunek Banku Pekao S.A. lub innego banku:
    • przez wykonywanie usług polecenia zapłaty, w tym jednorazowych poleceń zapłaty,
    • przy użyciu karty płatniczej lub systemów bankowości elektronicznej (Pekao24),
    • przez wykonywanie usług polecenia przelewu, w tym stałych zleceń,
  • wykonywaniu transakcji płatniczych wymienionych w punkcie powyżej, w ciężar środków pieniężnych udostępnionych z tytuł kredytu,
  • wydawaniu instrumentów płatniczych,
  • umożliwianiu wykonania transakcji płatniczych instrumentem płatniczym, zainicjowanych przez akceptanta lub za jego pośrednictwem,
  • świadczeniu usługi przekazu pieniężnego.

ZAKRES TERYTORIALNY I WALUTOWY USTAWY

KRAJ WALUTA
Austria EUR
Belgia EUR
Bułgaria BGN
Chorwacja HRK
Cypr EUR
Czechy CZK
Dania DKK
Estonia EUR
Finlandia EUR
Francja EUR
Grecja EUR
Hiszpania EUR
Holandia EUR
Irlandia EUR
Islandia ISK
Liechtenstein CHF
Litwa LTL
Luksemburg EUR
Łotwa LVL
Malta EUR
Niemcy EUR
Norwegia NOK
Polska PLN
Portugalia EUR
Rumunia RON
Słowacja EUR
Słowenia EUR
Szwecja SEK
Węgry HUF
Wielka Brytania GBP
Włochy EUR

MiFID (skrót od Markets in Financial Instruments Directive) to dyrektywa uchwalona przez Parlament Europejski dotycząca rynku instrumentów finansowych. Jej nadrzędnym celem było wzmacnianie integracji, konkurencyjności oraz efektywności rynków finansowych Unii Europejskiej. Celem dyrektywy było stworzenie bezpieczniejszego, lepiej działającego, bardziej przejrzystego i odpowiedzialnego systemu finansowego.

Dla Klientów Banków, implementacja Dyrektywy MiFID oznaczała wprowadzenie wyższych standardów rynkowych oraz zwiększenie ich bezpieczeństwa.

Dyrektywa zobowiązuje przedsiębiorstwa inwestycyjne w tym Bank do działania w najlepiej pojętym interesie Klienta. Szczególnie zaś dba o bezpieczeństwo Klientów, którzy decydują się na inwestowanie w instrumenty finansowe obarczone ryzykiem, gdzie zrozumienie zasad ich funkcjonowania jest niezbędne do świadomego podejmowania decyzji. Wdrożeniu dyrektywy sprzyjało także tworzeniu zintegrowanego rynku finansowego w Unii Europejskiej.

Ponadto MiFID zobowiązuje firmy inwestycyjne do:

  • uczciwego, sprawiedliwego i profesjonalnego postępowania wobec Klientów, zgodnie z ich najlepiej pojętym interesem,
  • jasnego i zrozumiałego przedstawiania im reguł, według których świadczone są usługi inwestycyjne,
  • udostępniania wyczerpujących, niewprowadzających w błąd informacji o instrumentach finansowych, ryzyku inwestycyjnym i świadczonych usługach inwestycyjnych,
  • dokonania oceny wiedzy i doświadczenia Klienta w zakresie inwestowania w Instrumenty finansowe a także oceny sytuacji finansowej Klienta i celów inwestycyjnych w w przypadku świadczenia usługi doradztwa inwestycyjnego.
Wymogi Dyrektywy MiFID zostały w Polsce wdrożone poprzez zmianę ustaw: o obrocie instrumentami finansowymi, o funduszach inwestycyjnych oraz ofercie publicznej. Wymogi techniczne, organizacyjne oraz w zakresie trybu postępowania firm inwestycyjnych (banków) są także uregulowane w Rozporządzeniach wykonawczych, tj.: Rozporządzeniu z dnia 24 września 2012 r. w sprawie trybu i warunków postępowania firm inwestycyjnych, banków, o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, oraz banków powierniczych oraz Rozporządzeniu z dnia 24 września 2012 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków technicznych i organizacyjnych dla firm inwestycyjnych, banków, o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, i banków powierniczych oraz warunków szacowania przez dom maklerski kapitału wewnętrznego.

Zakres

Dyrektywa miała zapewnić wspólne normy prawne dla usług inwestycyjnych oraz rynków finansowych w państwach Unii Europejskiej, Islandii, Norwegii i Liechtensteinie. Regulacje dotyczą firm inwestycyjnych, czyli osób prawnych, których regularna działalność gospodarcza polega na świadczeniu usług inwestycyjnych na rzecz osób trzecich. Dyrektywa MiFID  obejmuje w szczególności następujące usługi inwestycyjne:

  • wykonywanie zleceń w imieniu Klienta lub na rachunek Banku,
  • nabywanie lub zbywanie na własny rachunek instrumentów finansowych,
  • zarządzanie portfelami, w skład których wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych,
  • poradę ogólną,
  • oferowanie instrumentów finansowych i inne.

Regulacje obejmują także niektóre usługi dodatkowe, np.:

  • udzielanie kredytów lub pożyczek umożliwiających Klientowi zawieranie transakcji obejmujących instrumenty finansowe, jeżeli przedsiębiorstwo jest zaangażowane w transakcję,
  • usługi dewizowe, jeżeli są one związane ze świadczeniem usług inwestycyjnych.

Dyrektywa MiFID szczegółowo wymienia instrumenty finansowe będące przedmiotem regulacji. Są to m.in.:

  • papiery wartościowe,
  • instrumenty rynku pieniężnego,
  • jednostki uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania (w tym funduszy inwestycyjnych),
  • instrumenty pochodne rynku walutowego i stopy procentowej (zarówno na rynku regulowanym, jak i Over The Counter).

Korzyści

Dyrektywa MiFID zmieniła obowiązki Banku wobec Klientów i potencjalnych Klientów. Kluczowe obowiązki Banku  dotyczą takich obszarów jak:

  • klasyfikacja Klienta,
  • ocena adekwatności i odpowiedniości usług inwestycyjnych lub instrumentów finansowych,
  • rzetelne i pełne informowanie o instrumentach finansowych, ryzyku inwestycyjnym i świadczonych usługach,
  • realizacja zleceń w sposób najbardziej korzystny dla Klienta,
  • zapobieganie konfliktom interesów.
  • analizy otrzymywanych i przekazywanych świadczeń pieniężnych i niepieniężnych przez firmę inwestycyjną pod kątem ich dopuszczalności 

Klasyfikacja Klientów

Zgodnie z postanowieniami Dyrektywy MiFID Bank przed zawarciem umowy  w zakresie świadczenia usług inwestycyjnych przeprowadza klasyfikację Klientów. Każdemu z nich jest nadawana jedna z trzech kategorii: Klient Detaliczny, Klient Profesjonalny lub Uprawniony Kontrahent.  Kryteria  będące podstawą klasyfikacji obejmują formę prawną, wiedzę i doświadczenie inwestycyjne Klienta oraz wartość posiadanych aktywów. Poszczególne kategorie różnią się od siebie zakresem przekazywanych Klientowi informacji oraz poziomem ochrony  jaki Bank stosuje wobec nich w toku świadczenia usług inwestycyjnych.

Stosownie do przyznanej kategorii, bank musi zapewniać klientom odpowiednie informacje dotyczące poszczególnych produktów tak, aby dać im możliwość zrozumienia istoty danego produktu i ryzyka z nim związanego. Zakres ochrony interesów Klienta ,stosowany wobec danej kategorii Klienta oraz kryteria klasyfikacji opisane zostały szczegółowo w Polityce klasyfikacji i reklasyfikacji Klienta w Banku Pekao S.A.

Klasyfikacja Klientów  przebiega osobno w Banku oraz w Domu Maklerskim Banku Pekao S.A. W związku z tym nie można wykluczyć, że ten sam Klient może zostać zakwalifikowany  do innej kategorii Klienta w relacji z Bankiem i do innej  w relacji z Domem Maklerskim.

Klientowi przysługuje prawo do złożenia wniosku o zmianę kategorii przyznanej przez Bank. W tym celu należy wypełnić odpowiedni formularz (jeden z zamieszczonych poniżej), a następnie złożyć go w placówce Banku.

Klienci Indywidualni

Firmy / Instytucje

Ocena adekwatności

Ocena adekwatności to ocena wiedzy o inwestowaniu w zakresie instrumentów finansowych oraz doświadczenia inwestycyjnego Klienta, dokonana na podstawie informacji przez Niego podanych w Kwestionariuszu adekwatności. Ocena ma na celu ustalenie czy usługa maklerska lub instrument finansowy będący przedmiotem transakcji jest adekwatny dla danego Klienta, biorąc pod uwagę jego indywidualną sytuację tj.  czy Klient ma możliwość oceny i akceptacji ryzyka związanego z inwestycją.

Ocena odpowiedniości

Ocena odpowiedniości wykonywana jest w przypadku świadczenia usługi doradztwa inwestycyjnego. Polega na zbadaniu wiedzy i doświadczenia inwestycyjnego Klienta, a także  celów inwestycyjnych i sytuacji finansowej Klienta w celu ustalenia czy rekomendowany przez Bank instrument finansowy jest dla Klienta odpowiedni, tj. czy Klient ma możliwości oceny i akceptacji ryzyka inwestycyjnego, czy rekomendowany instrument finansowy realizuje Jego cele inwestycyjne, a  sytuacja finansowa pozwala ponieść ryzyko straty kapitału.

Obowiązek informacyjny

Bank ma obowiązek informować Klienta o swoich usługach i produktach w sposób uczciwy, zrozumiały i niewprowadzający w błąd.

Przed złożeniem zlecenia lub podpisaniem umowy Bank przekazuje Klientowi lub potencjalnemu Klientowi:

  • szczegółowe informacje o Banku (nazwę, sposoby komunikowania się z Bankiem, właściwy organ nadzoru i in.),
  • szczegółowe informacje na temat oferowanej usługi (zasady świadczenia usługi, koszty i opłaty związane z usługą i in.).

Ponadto Bank udostępnia Klientom ogólny opis instrumentów finansowych oraz ryzyka związanego z inwestowaniem w nie.

Po wykonaniu usługi inwestycyjnej, Bank przekazuje Klientowi potwierdzenie zawierające najistotniejsze informacje tj. nazwę instrumentu finansowego, cenę, datę i czas zawarcia transakcji, sumę pobranych opłat i prowizji.

Wykonywanie zleceń oraz działanie w najlepiej pojętym interesie Klienta

Bank wykonuje zlecenia w trybie, który pozwala na osiągnięcie najlepszego możliwego wyniku dla Klienta. O sposobie wykonania zlecenia, a w szczególności o rynku, na którym będzie realizowane zlecenie, Klient zostanie poinformowany przed wykonaniem transakcji, o ile w zleceniu Klient nie wskaże miejsca i warunków wykonania zlecenia.

W przypadku gdy dla danego rodzaju instrumentów finansowych istnieje więcej niż jedno miejsce, gdzie zlecenie może zostać zrealizowane, Bank wybiera to, które zapewnia Klientowi osiągnięcie najlepszego wyniku.

Przy wyborze miejsca wykonania zlecenia są brane pod uwagę następujące czynniki:

  1. cena instrumentu finansowego,
  2. koszty związane ze zleceniem,
  3. czas złożenia zlecenia,
  4. prawdopodobieństwo wykonania zlecenia/zawarcia transakcji,
  5. prawdopodobieństwo rozliczenia,
  6. wielkość i charakter zlecenia,
  7. inne warunki związane z wykonaniem zleceń.

Po zakupie lub sprzedaży produktu finansowego instytucja finansowa wysyła potwierdzenie zawierające najistotniejsze informacje, tj. nazwę produktu, cenę, datę i czas zawarcia transakcji oraz sumę pobranych opłat i prowizji.

Zapobieganie Konfliktom Interesów

Konfliktem interesów są znane Bankowi okoliczności mogące doprowadzić do powstania sprzeczności między interesem Banku, a obowiązkiem działania przez Bank w sposób rzetelny i z uwzględnieniem najlepiej pojętego interesu Klienta, jak również znane Bankowi okoliczności mogące doprowadzić do powstania sprzeczności między interesami kilku Klientów Banku. Aby nie wpłynęło to negatywnie na interesy Klientów, Bank podejmuje działania w celu skutecznej identyfikacji, zarządzania oraz monitorowania sytuacji, które potencjalnie mogą prowadzić do naruszenia interesu Klienta. Szczegółowe informacje  określające okoliczności, które mogą prowadzić do powstania konfliktu interesów pomiędzy bankiem a jego klientami, oraz procedury i środki organizacyjne, mające na celu skuteczne zarządzanie takimi konfliktami znajdują się w dokumencie "Polityka zarządzania konfliktami interesów w Banku Pekao S.A."

Fundusze inwestycyjne

Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, realizacja zleceń dotyczących jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych odbywa się po uprzednim zawarciu z Klientem umowy o przyjmowanie i przekazywanie zleceń. 

Umowa ta wraz z Regulaminem precyzuje zasady, na jakich Bank przyjmuje od Klientów zlecenia dotyczące jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych.

Bank ma obowiązek przeprowadzenia oceny adekwatności danej usługi przed podpisaniem Umowy. Ocena ta przeprowadzona jest w oparciu o Kwestionariusz adekwatności zawierający zestaw pytań dotyczących wiedzy oraz doświadczenia Klienta w zakresie inwestowania w instrumenty finansowe i inne produkty inwestycyjne.
Na podstawie wyników tej oceny Klient otrzymuje informację zwrotną czy proponowana usługa jest dla niego adekwatna. Dzięki temu, Klient świadomie podejmuje decyzję inwestycyjną.

Przed podpisaniem Umowy o przyjmowanie i przekazywanie zleceń dotyczących jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych Klient otrzymuje Pakiet informacyjny MIFID, w którym znajdują się szczegółowe informacje na temat:

  • Banku Pekao S.A.,
  • funduszy inwestycyjnych,
  • Polityki klasyfikacji i reklasyfikacji Klientów w Banku Pekao S.A.,
  • Polityki zarządzania konfliktami interesów w Banku Pekao S.A.

Więcej informacji można uzyskać w oddziałach Banku oraz pod numerami infolinii: 801 365 365 (opłata jak za połączenie lokalne), (42) 683 82 32 lub (22) 591 22 32.

Obecnie Bank Pekao S.A. przyjmuje i przekazuje zlecenia dla funduszy inwestycyjnych zarządzanych przez Pioneer Pekao TFI S.A. Oba podmioty wchodzą w skład grupy kapitałowej UniCredit S.p.A.



Informacja Banku Pekao S.A. dla Klientów/potencjalnych Klientów udzielających pełnomocnictwa szczególnego do zawarcia Umowy o przyjmowanie i przekazywanie zleceń dotyczących j.u.funduszy inwestycyjnych 

 

EMIR (skrót od European Market Infrastructure Regulation) to rozporządzenie uchwalone przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej, w sprawie instrumentów pochodnych, będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym (rynek OTC), Partnerów Centralnych (CCP) i Repozytoriów Transakcji.
Rozporządzenie EMIR wraz z rozporządzeniami delegowanymi i aktami wykonawczymi nakłada szereg obowiązków na podmioty finansowe oraz niefinansowe (zdefiniowane w Rozporządzeniu EMIR), zawierające transakcje pochodne, będące przedmiotem obrotu na rynku regulowanym oraz transakcji zawieranych na rynku OTC.
Najważniejsze z nich to:
  1. Centralne rozliczanie wystandaryzowanych transakcji pochodnych za pośrednictwem CCP,
  2. Raportowania wszystkich transakcji pochodnych do Repozytorium Transakcji,
  3. Ograniczanie ryzyka kredytowego dla transakcji pochodnych niepodlegających obowiązkowi centralnego rozliczania, poprzez m.in. terminowe potwierdzanie transakcji, codzienną wycenę transakcji według wartości rynkowej lub w oparciu o model, rekoncyliację portfeli transakcji, rozstrzyganie sporów, kompresję portfela zawartych transakcji.

Uczestnicy rynku

Zgodnie z EMIR wprowadza się podział uczestników rynku na następujące kategorie:
  1. Kontrahentów finansowych (FC) - pojęcie oznacza: przedsiębiorstwa inwestycyjne, którym udzielono zezwolenia zgodnie z dyrektywą 2004/39/WE, instytucje kredytowe, którym udzielono zezwolenia zgodnie z dyrektywą 2006/48/WE, zakłady ubezpieczeń, którym udzielono zezwolenia zgodnie z dyrektywą 73/239/EWG, zakłady ubezpieczeń, którym udzielono zezwolenia zgodnie z dyrektywą 2002/83/WE, zakłady reasekuracji, którym udzielono zezwolenia zgodnie z dyrektywą 2005/68/WE, UCITS i odpowiednio, ich spółki zarządzające, którym udzielono zezwolenia zgodnie z dyrektywą 2009/65/WE, instytucje pracowniczych programów emerytalnych w rozumieniu art. 6 lit. a) dyrektywy 2003/41/WE oraz alternatywne fundusze inwestycyjne zarządzane przez zarządców alternatywnych funduszy inwestycyjnych, którym udzielono zezwolenia lub które zarejestrowano zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE.
  2. Kontrahentów niefinansowych (NFC) - pojęcie oznacza: przedsiębiorstwa mające siedzibę w Unii Europejskiej, niebędące kontrahentem finansowym (FC). Wśród kontrahentów niefinansowych (NFC) wyróżnia się jeszcze tzw. Kontrahentów NFC+. Są to tacy uczestnicy rynku, którzy zajmują pozycje w kontraktach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, a pozycje te przekraczają w ciągu 30 dni roboczych próg rozliczania ustalony zgodnie z Rozporządzeniem EMIR i jednocześnie co do tych kontraktów pochodnych nie można obiektywnie stwierdzić, że zmniejszają ryzyko bezpośrednio związane z daną działalnością gospodarczą lub działalnością w zakresie zarządzania aktywami i pasywami kontrahenta niefinansowego lub grupy kapitałowej, do której należy.
  3. Repozytorium Transakcji (TR) - oznacza osobę prawną zajmującą się gromadzeniem i przechowywaniem na szczeblu centralnym danych, dotyczących transakcji pochodnych zawieranych przez kontrahentów.
  4. Centralny kontrahent, izba rozliczeniowa (CCP) - to osoba prawna, dokonująca centralnego rozliczania objętych tym obowiązkiem transakcji pochodnych, zgłaszanych w tym celu przez kontrahentów transakcji.

Obowiązki wynikające z EMIR

Obowiązek terminowego potwierdzania transakcji

Transakcje pochodne OTC niepodlegające centralnemu rozliczaniu wymagają uzgodnienia potwierdzenia w określonych w EMIR terminach. Termin potwierdzenia transakcji będzie skracany, by osiągnąć:

  • dla kontrahentów FC i NFC+ do końca 1-go dnia roboczego po dniu zawarcia transakcji,
  • dla kontrahentów NFC do końca 2-go dnia roboczego po dniu zawarcia transakcji.
    Obowiązek codziennej wyceny

Kontrahenci finansowi i kontrahenci niefinansowi NFC+, codziennie dokonują wyceny aktywnych kontraktów według wartości rynkowej. W przypadku, gdy warunki rynkowe uniemożliwiają dokonanie wyceny rynkowej, stosuje się rzetelną i ostrożnościową wycenę w oparciu o model.

Uzgadnianie portfeli transakcji pochodnych

Strony kontraktu pochodnego, będącego przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym mają obowiązek posiadać procedury uzgadniania portfeli zawartych przez siebie transakcji pochodnych.

Rozstrzyganie sporów

Strony transakcji pochodnej niepodlegającej centralnemu rozliczaniu zobowiązane są do uzgodnienia procedur i procesów dotyczących identyfikowania, rejestrowania i monitorowania sporów, zapobiegania i szybkiego rozwiązywania sporów związanych z uznaniem lub wyceną kontraktu oraz wymianą zabezpieczeń pomiędzy kontrahentami.

Kontrahenci mają także obowiązek uzgadniać procedury i procesy dotyczące szybkiego rozstrzygania sporów i specjalnej ścieżki postępowania w przypadku sporów, które nie zostaną rozstrzygnięte w ciągu pięciu dni roboczych.

Kompresja portfela

Kontrahenci posiadający ponad 500 otwartych i nierozliczonych transakcji pochodnych mają obowiązek posiadania procedur dotyczących sprawdzania możliwości dokonania kompresji portfela w celu zmniejszenia ich ryzyka kredytowego.

Kontrahenci, na wniosek Komisji Nadzoru Finansowego, muszą być w stanie przedłożyć racjonalne wyjaśnienia w przypadku, gdy przeprowadzenie kompresji portfela było niezasadne.

Obowiązek ewidencjonowania

Kontrahenci mają obowiązek prowadzenia ewidencji wszystkich zawartych przez siebie kontraktów pochodnych oraz wszelkich zmian przez co najmniej pięć lat od daty rozwiązania kontraktu.

Centralne rozliczanie

Wystandaryzowane transakcje pochodne zawarte pomiędzy: dwoma kontrahentami finansowymi (FC), kontrahentem niefinansowym NFC+ a kontrahentem finansowym (FC), pomiędzy dwoma kontrahentami niefinansowymi NFC+ poza rynkiem regulowanym będą podlegały obowiązkowemu rozliczaniu przez izbę rozliczeniową CCP.

Obowiązek centralnego rozliczania dotyczy również transakcji z podmiotami posiadającym siedzibę w państwie trzecim, które gdyby miały siedzibę w Unii Europejskiej podlegałyby obowiązkowi rozliczania. Centralnemu rozliczaniu nie podlegają transakcje zawarte pomiędzy kontrahentem niefinansowym NFC- a kontrahentem finansowym (FC).

Obowiązek raportowania

Wszyscy kontrahenci oraz CCP mają obowiązek zgłaszania szczegółowych informacji na temat zawarcia, wszelkich zmian oraz rozwiązania kontraktu pochodnego do repozytorium transakcji (TR). Informacje te są zgłaszane nie później niż w dniu roboczym następującym po zawarciu, zmianie lub rozwiązaniu kontraktu.

Obowiązek raportowania do repozytorium transakcji ma zastosowanie do kontraktów pochodnych, które zostały zawarte przed 16 sierpnia 2012 r. i nadal obowiązują w tym dniu, lub które zostały zawarte w dniu 16 sierpnia 2012 r. lub po tym dniu. Raportowaniu podlegają zarówno transakcje pochodne zawarte poza rynkiem regulowanym jak i te na rynku regulowanym.

Raportowanie może być dokonywane indywidualnie przez każdą ze stron transakcji albo przez jedną ze stron transakcji w imieniu obu kontrahentów, a także przez podmiot trzeci.

Aby móc raportować informacje do repozytorium transakcji niezbędne jest posiadanie specjalnego numeru identyfikującego dany podmiot - tzw. kodu LEI. Kod LEI (Legal Entity Identifier) to niepowtarzalny numer identyfikujący podmiot będący stroną transakcji pochodnej, zawieranej na rynkach finansowych. Numer LEI nadawany będzie uczestnikowi rynku finansowego przez sieć akredytowanych jednostek operacyjnych (LOU) zintegrowanych w ramach powstającego globalnego systemu LEI. Obecnie podmioty prawne mogą występować do podmiotów (pre-LOU) uprawnionych do nadawania przejściowych numerów LEI (pre-LEI). Aktualnie status pre-LOU posiada KDPW oraz inne podmioty wymienione na stronie globalnego systemu LEI www.leiroc.org.

W przypadku, gdy przewidują to zapisy umowy zawartej pomiędzy Klientem a Bankiem Pekao S.A. deklarujemy gotowość raportowania wzajemnych transakcji pochodnych w imieniu własnym oraz Klienta (zgodnie z wyborem Banku do Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych S.A. (KDPW)), co nie będzie obciążało Klienta żadnymi dodatkowymi kosztami.

Warunkiem wykonania w/w obowiązku raportowania za Klienta jest przekazanie przez Klienta do Banku kodu LEI przed zawarciem transakcji objętych obowiązkiem raportowania.

W przypadku, gdy Klient nie dostarczy do Banku kodu LEI, transakcje pochodne nie będą zawierane.

Kod LEI Banku Polska Kasa Opieki Spółka Akcyjna to 5493000LKS7B3UTF7H35.

Szczegółowe informacje dotyczące regulacji EMIR publikowane są na stronach internetowych Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA). Niniejszy materiał ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady ani rekomendacji dotyczącej zasad spełnienia obowiązków nałożonych Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (dalej EMIR) i aktami wykonawczymi do EMIR, w tym rozporządzeniami delegowanymi.

Akty prawne EMIR

Rozporządzenie EMIR
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej numer (2012) L201)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji.

Rozporządzenia delegowane
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej numer (2013) L52)

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 148/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających minimalny poziom szczegółowości informacji podlegających zgłoszeniu repozytoriom transakcji.

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 149/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących pośrednich uzgodnień rozliczeniowych, obowiązku rozliczania, rejestru publicznego, dostępu do systemu obrotu, kontrahentów niefinansowych, technik ograniczania ryzyka związanego z kontraktami pochodnymi będącymi przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez kontrahenta centralnego.

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 150/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających szczegóły dotyczące wniosku o rejestrację jako repozytorium transakcji.

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 151/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających dane, które mają być publikowane i udostępniane przez repozytoria transakcji, a także standardy operacyjne dotyczące agregowania i porównywania danych oraz dostępu do tych danych.

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 152/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów kapitałowych obowiązujących partnerów centralnych.

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 153/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów obowiązujących kontrahentów centralnych.

Rozporządzenia wykonawcze
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej numer (2012) L352)

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1247/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do formatu i częstotliwości dokonywania zgłoszeń dotyczących transakcji do repozytoriów transakcji, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych, będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji.

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1248/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące formatu wniosku o rejestrację jako repozytorium transakcji, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji.

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1249/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące formatu dokumentacji, która ma być zachowywana przez kontrahentów centralnych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji.

Dodatkowe informacje

Informacje dotyczące regulacji EMIR publikowane są między innymi na stronach internetowych:

Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) http://www.esma.europa.eu/ 

Komisji Nadzoru Finansowego http://www.knf.gov.pl/
Toolbox
   Zapamiętane skróty