Anioł
Sztuka dawna, 1889r., Kraków, akwarela
Jan Matejko
Jan Matejko (1838–1893 Kraków). W latach 1851–1858 uczył się w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Wojciecha Kornelego Stattlera i Władysława Łuszczkiewicza, w 1859 r. studiował w akademii sztuki w Monachium w klasie Hermanna Anschütza, w 1860 r. w akademii sztuki w Wiedniu w pracowni Christiana Rubena. Całe życie mieszkał w Krakowie. W 1873 r. został mianowany dyrektorem Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie. Od 1874 r. był członkiem zagranicznym Institut de France i berlińskiej Akademii Sztuki, od 1878 r. członkiem Rafaelowskiej Akademii w Urbino, a od 1889 r. – Künstlergenossenschaft w Wiedniu. Najwybitniejszy przedstawiciel polskiego malarstwa historycznego. Styl Matejki polegał na tworzeniu wielopostaciowych, tłumnych kompozycji, w których akcja rozgrywa się głównie na pierwszym planie. Najważniejszym środkiem wyrazu była ekspresja twarzy o zdecydowanej mimice i wyrazistym spojrzeniu oczu. Artysta dążył też do dokładnego odtworzenia strojów, ozdób i broni, malowanych z dużym talentem kolorystycznym. Oprócz obrazów historycznych Matejko tworzył także portrety. Malował zarówno swoją rodzinę, jak i znane osobistości życia publicznego. Oprócz malarstwa interesował się też konserwacją zabytków oraz ratowaniem dawnych budowli Krakowa. Wraz z Tomaszem Prylińskim brał udział w odnowieniu Sukiennic, a latach 1889 – 1891 Matejko wykonał dekorację malarską kościoła Mariackiego w Krakowie, gdzie w prezbiterium namalował anioły trzymające banderole z wezwaniami litanii loretańskiej.