Wieczorny obłok
Sztuka dawna, 1915r., olej, płótno
Włodzimierz Nałęcz
Włodzimierz Jan Nałęcz (1865 Kijów – 1946 Jeruzal k. Skierniewic). W latach 1885–1893 studiował w akademii w Petersburgu u Pawła Czistiakowa i Walerija Jakobiego, specjalizując się w malarstwie pejzażowym pod kierunkiem Iwana Ajwazowskiego i Lva Lagorio. Od 1893 r. przebywał w Düsseldorfie, studiując u Eugena Dückera. W 1893 r. powrócił do Petersburga, gdzie ukończył studia ze srebrnym medalem. Następnie wyjechał do Paryża, przebywał tam do 1897 r. Z końcem wieku powrócił do Polski, początkowo mieszkał w Żytomierzu, zaś w 1906 r. osiadł w Warszawie. Po zakończeniu I wojny światowej jako jeden z pierwszych polskich artystów malował wybrzeże Bałtyku. Od 1920 r. w swojej pracowni w Lisim Jarze koło Rozewia prowadził letnie kursy pejzażu, a w 1922 r. założył Koło Marynistów Polskich, którego był jego długoletnim prezesem. Wszechstronny pejzażysta, o zróżnicowanym dorobku artystycznym. Fascynowały go krajobrazy północnej Europy, a zwłaszcza widoki gór i morza. W późniejszym okresie malował wybrzeża holenderskie, angielskie i francuskie (Bretania), a także pejzaże alpejskie. Od 1909 r. twórczość artysty została zdominowana przez tematykę marynistyczną. Niewyczerpanym źródłem inspiracji stało się dla artysty polskie wybrzeże, malował tzw. mariny, scenki rodzajowe z życia Kaszubów oraz statki floty handlowej i okręty marynarki wojennej.